بگذریم، یادمه همون موقع‌ها که خیلی‌ دپرس بودم و تازه هم دچار شده بودم یه برنامه داشتم میدیدم تو تلویزیون. تو اون برنامه میگفت ش که هر کسی‌ که تو یک رابطه ی عشقی شکست بخوره یک دوره ی بازیابی داره. که معمولاً اگه این بازیابی بخواهد کامل اتفاق بیفته حدود ۳ سال برای آقایون و ۵ سال برای خانوم‌ها طول میکشه. خوب من الان حدود ۳ سال و ۳ ماه از ش می‌گذره و امروز می‌تونم بگم که من کاملا از اون گذشتم. (این را نه به خاطر اینکه ۳ سالم کامل شده میگم. این را از روی حال و احوالم میگم).

خوب این را هم گفتم! دیگه چی‌ می‌خواستم بگم؟ آهان! یادم اومد. یکی‌ از چیز‌های که تو ایران بودم خیلی‌ ازش بدم میومد این آدم‌های بودند که رفته بودند خارج و وقتی‌ ازشون می‌پرسیدی چطوره؟ میگفتند خیلی‌ بده! دلم می‌خواد بیام ایران، اینجا همه چیز کِخِه! خوب من هنوز هم نظرم در مورد شون عوض نشده!

راستش یادم با یکی‌ از استاد هم تو ایران که خودش خیلی‌ سال خارج از ایران زندگی‌ کرده بود حرف میزدم قبل از اومدنم، اون بم میگفت خوب اونجا خیلی‌ امتیازاتی نسبت به اینجا داره ولی‌ چیزی که هست اینه که تو نباید با این امید بری اونجا که فکر کنی‌ اونجا مدینه ی فاضله است. من حس می‌کنم این منصفانه‌ترین حرفی‌ بود که شنیده بودم.

خوب حالا یه چیز دیگه را بذارین تعریف کنم. چند روز پیش دچار یه حادثه ی رانندگی شدم (نه! حالم خوبه خوبه!) یعنی داشتیم می‌رفتیم یه خانم جوانی علامت ایست را نایستاد و ما هم فرتی کوفتیم به ماشینش. شدت تصادف زیاد بود یعنی بعد از تصادف ماشین ما خورد به یه تیری که اون تیر را را مثل یه چوب کبریت خورد کرد و رد شد. قشنگ لحظه ی قبل از تصادف را یادمه، داشتم با خودم فکر می‌کردم که من اگه زنده بمونم هم سالم از این بیرون نمیام. یعنی این را شنیدید که خیلی‌‌ها موقعی که یه حادثه ای داشتند بعدش میگند انگار همه چیز حرکت آهسته (slow motion) شده بود؟ این را هم تجربه کردم این حادثه در کسری از ثانیه اتفاق افتاد ولی‌ من اون را به صورت چند دقیقه حس کردم. بگذریم، وقتی‌ ماشین ایستاد اول از همه دست و‌ پام را تکون دادم ببینم چیزیم نشده!؟ دیدم نه خوبم، درد داشتم بخصوص تو ی پای راستم و قفسه ی سینم. ولی‌ شدید نبود. فهمیدم که چیز خاصی‌ نیست. پام یه خرده کوبیدگی داشت و اون درد  قفسه ی سینه هم مال کمربند ایمنی بود که نگهم داشته بود. همون موقع دیدم یه دختری که اون بغل ایستاده بود و حادثه را دید زنگ زد به اورژانس (اینجا اورژانس و پلیس و آتش نشانی‌ یه مرکز کنترل داره). و به من اشاره میکرد که نگران نباش من خبر دادم. من هم تنها کاری که کردم چک کردم دیدم که در ماشین باز می‌شه یا نه و باز شد، ولی‌ من همون تو نیشستم. در کمتر از ۲ دقیقه ۴ تا ماشین پلیس، ۳ تا آتش نشانی‌ و ۲ تا آمبولانس اونجا بود. اومدند بم گفتند که حالت خوبه؟ گفتم اره، بعد گفتش که اون تو نشین بیا بیرون. این مواد داخل کیسه هوا (air bag) را نباید نفس بکشی. اومدم بیرون تازه متوجه شدم چه خطری از سرم گذشته. از ماشین هیچی‌ باقی‌ نمونده بود. کل کاپوت و جلوی ماشین رفته بود، یعنی ضربه قشنگ تا خود اتاق رسیده بود. بعد هر ۴ تا چرخ ماشین در اومده بود. شیشه ی جلو هم خورد شده بود. سمت راست ماشین که خورده بود به تیر هم داغون بود و سمت چپ هم که محل اصلی‌ تصادف بود. ولی‌ برام جدا جالب بود که من داخل این ماشین بودم و هیچ طوری نشده بودم. در ماشین اون دختره باز نمی‌شد واسه همین آتش نشانی‌ در را کند و اون را اورد بیرون! و بعد هم با آمبولانس بردندمون بیمارستان. من می‌گفتم بابا چیزیم نیست! اون‌ها میگفتند نه! باید بیای چکت کنیم ببینیم خوبی‌ یا نه.

هیچی‌ تو خوده آمبولانس یه شرح حال مفصل از م گرفتند و از همونجا به بیمارستان گزارش دادند. بعد هم که رفتم تو بیمارستان یه عالمه آدم ریختند رو سرم. از این سیم‌ها بم آویزون کردند که نوار قلبم را بگیرند بعد هر نیم ساعت به نیم ساعت میومدند ازم آزمایش خون میگرفتند که چک کنند خون ریزی داخلی‌ نداشته باشم و بردندم از همه جا ی بدنم عکس رادیولوژی گرفتند که شکستگی نداشته باشم و یه ۱۰۰ بار اومدند چک کردند که اینجا درد می‌کنه؟ اینجا چی‌؟ حالا من فشار ش میدم چی‌؟ و...

سرتون را درد نیارم،این حادثه ساعت ۱۰ صبح اتفاق افتاد و من تا ساعت ۳ تو بیمارستان بودم و یه ۱۰۰تا آمپول فرو کردند تو این تن ما واسه آزمایش خون! دفعه ی آخر که خانوم پرستار اومد بهش گفتم بسه دیگه! نمی‌خوام خون بدم! گفت باشه و رفت.

یعنی اون قضیه دکتر رفتن را که گفته بودم دیدم انصاف و عدل نیست اگه این یکی‌ را نگم.