من همیشه یک طرف دار پر و پا قرص فوتبال بودم. و محبوب ترین فوتبالیست تمام ادوار برای من رونالدو (ی برزیلی) بود.

فراز و نشیب دوران بازی رونالدو خیلی عجیب بود. در 18 سالگی قهرمان جام جهانی شد. این در حالی اتفاق افتاد که حتی 1 ثانیه هم در این مسابقات به میدان نرفت. در 20 سالگی به عنوان بهترین بازیکن جهان انتخاب شد. در 21 سالگی این عنوان را تکرار کرد. در 22 سالگی در حالی که همه ازش انتظار داشتند به همراه برزیل از عنوان قهرمانی جهانشون دفاع کنند در کمال ناباوری در فینال بازی را باختند. و این شروع روز های سخت برای رونالدو بود.

بعد از اون مصدومیت های طولانی که به نظر میرسید پایان کار برای رونالدو باشد. در سال 99 یک مصدومیت شدید زانو اون را برای مدت بیشتر از یک سال از بازی دور کرد. در سال 2000 وقتی که بعد از 1 سال مصدومیت دوباره به میدان امد تنها بعد از چند دقیقه دوباره مصدوم شد. مصدومیتی که این بار طولانی تر و شدید تر بود. بازگشت کامل برای رونالدو تا سال 2002 این بار طول کشید. خیلی ها فکر میکردند که این پایان رونالدو باشه. کی میتوانه بعد از 3 سال بازی نکردن دوباره به روز های اوج برگرده؟ و جام جهانی بار دیگر در راه بود. این بار کسی روی برزیل هم حسابی باز نمیکرد. فرانسه قهرمان اروپا و جهان دست نیافتنی به نظر میاومد و حتی آرژانتین آماده خیلی مدعی تر از برزیل به نظر میرسید.

رونالدو به میدان برگشت. ولی این رونالدو دیگه اون رونالدوی سال 96 و 97 نبود. اون دیگه نمیتونست از میانه ی زمین تا دروازه ی حریف همه را دریبل کنه. نمیدونم چه شده بود. شاید من انتظار بیهوده ای داشتم. برگشتن از 3 سال مصدومیت یک کار نشدنی است. حتی اگه رونالدو باشی. مسابقات شروع شد. و با وجود شروع آرام برزیل (برزیل 2- ترکیه 1) رونالدو با گل شروع کرد. و گل زد و گل زد و باز هم گل زد. رونالدو شاید جادوی گذشته را نداشت ولی در برابر دروازه مهار نشدنی بود. 8 گل زد. بنشترین تعدادی که یک بازیکن از سال 1970 توی یک جام زده بود. و در فینال هم این بار گل زد. نه یکی، بلکه 2 تا. و الیور کان مغرور را مغلوب کرد تا همه بدانند که پدیده (لقبی که به او میدادند) برگشته است.

رونالدو بار دیگر جایزه ی بهترین بازیکن جهان را برد. رونالدو 9 سال دیگر فوتبال بازی کرد. جام جهانی 2006 به میدان رفت و 3 گل دیگر زد تا بهترین گلزن تمامی ادوار جام جهانی بشود.

رونالدو اولین فوتبالیستی نبود که گل زد، قهرمان شد و به قله رسید. ولی یک فرق مهم با همه داشت. رونالدو بهترین شد، به اوج رسید و سپس شکسته شد و 3 سال تمام بازی نکرد. و کی باور میکرد که یک نفر میتوانه بعد از اون سال های سیاه به بالاترین قله برگرده؟