وقتی که تازه اومده بودم اینجا یک سری پست نوشتم و تفاوت هایی را که بین ایران و آمریکا میدیدم را نوشتم. حالا یک چند سالی گذشته و شاید نظرم پخته تر باشه، واسه همین الان سعی میکنم همون کار را تکرار کنم. البته از یک جهت دیگه هم میشه نگاه کرد. اون موقع اطلاعاتم مربوط به ایران به روز تر بود. الان خوب چند سالی میگذره و ممکنه که من بعضی از موارد را یادم رفته باشه و مهمتر از اون خیلی از چیز ها ممکن تغییر کرده باشه. در کل ولی فکر نکنم این مشکل زیادی ایجاد بکنه چون خوانندگان اینجا اکثرا شناخت خوبی از ایران دارند و احتیاج زیادی به توضیحات من در اون مورد ندارند.

بگذریم. بریم سر اصل مطلب! خوب تو این پست ها میخواهم به چند تا از مهمترین تفاوت هایی که دیدم اشاره کنم. به نظر من مهمترین تفاوتی که دیدم قانون مداریه. قطعا احترام به قانون در آمریکا بسیار بیشتر از ایران است. این تفاوت را تقریبا در همه جا میشه دید. سعی میکنم با مثال توضیح بدم.

مثلا اینجا در تگزاس، اگر کسی اسلحه حمل کنه باید اون را مخفی کنه (به جز پلیس یا ارتش). این قانونه. من الان 4 سال اینجا زندگی میکنم. و اینجا حدود 60-70 در صد مردم اسلحه دارند. با این وجود من تا به حال اسلحه ی کسی را ندیدم. نه حتی یک بار!

من تا به حال ندیدم کسی از چراغ قرمز رد بشه. تا حالا ندیدم کسی بدون پلاکارد مخصوص در پارکینگ کم توانان جسمی (مسن/ بیمار/ محدودیت حرکتی) پارک کنه. تا حالا من ندیدم کسی تو ماشینش نوشیدنی های الکلی مصرف کنه.

البته قطعا در همه ی موارد این گونه نیست. من هر روز افرادی را میبینم که سریعتر از سرعت مجاز رانندگی میکنند. من بارها افرادی را دیدم که فیلم یا موسیقی یا نرم افزار با کپی رایت دانلود کنند.

البته این رعایت قانون فقط برای با کلاس بودن و شیک بودن نیست. فایده های کاملا محسوسی داره که هر کسی در زندگیش میتونه اونها را حس بکنه. وقتی که همه قانون را رعایت کردند و همه در برابر قانون برابر باشند خیلی از مشکلات خود به خود حل میشه. مثلا رعایت قوانین راهنمایی رانندگی سبب میشه که ترافیک خیلی روان تر و سریع تر باشه و همه سریع تر به محل کارشون برسند. و یا مشکل پارتی بازی، آشنا بازی و رشوه دادن خیلی کمتره.

قصد دارم (انشاء الله) باز هم در مورد این تفاوت ها بنویسم. و این را هم بگم که منظور از این نوشته ها نه تحقیر یک جامعه یا تمجید از جامعه ی دیگر است. و حتی منظور علت یابی و بررسی جامعه شناسانه ی این تفاوتها نیست. و فقط میخواهم دیده های خودم را بدون جبهه گیری یا ارزیابی بنویسم.